ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΣ
Η σπηλιά του Κουφιέρου
Βρίσκεται πάνω στο ομώνυμο βουνό Κουφιέρος απέναντι από το χωριό Παλαιό λουτρό ( Αληκοντούζι ), πρόκειται για μιά μεγάλη τρύπα πάνω στον τεράστιο βράχο. Μέσα εκεί, στη σπηλιά του Κουφιέρου (δηλαδή του κούφιου ιερού) υπάρχει κτισμένο ένα εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων το οποίο κτίστηκε εκεί, γιατί μέσα κάηκαν αρκετοί χριστιανοί οι οποίοι το χρησιμοποιούσαν σαν καταφύγιο για να γλυτώνουν από το μένος των Τούρκων καταχτητών .Η προφορική παράδοση αναφέρει ότι το καταφύγιο των Ελλήνων προδόθηκε από κάποιο ιερωμένο ο οποίος είχε κατέβει μέσα από το εσωτερικό της σπηλιάς στο ποτάμι που βρίσκεται στους πρόποδες του Κουφιέρου για να φέρει νερό .Εκεί έπεσε στα χέρια Τούρκικου αποσπάσματος και μετά από τον άγριο βασανισμό του υπέδειξε στο απόσπασμα την είσοδο της σπηλιάς πάνω στον απρόσιτο βράχο.Οι Τούρκοι πολιορκησαν την είσοδο αλλά μάταια η αντίσταση ήταν σθεναρή ,έβαλαν φωτιά στην είσοδο και οι έγκλειστοι κάηκαν όλοι ζωντανοί ,μάλιστα από τη φωτιά μαύρισαν οι βράχοι που στέκουν μαυρισμένοι μέχρι σήμερα. Στο εσωτερικό της σπηλιάς υπήρχε μεγάλη στοά, που σήμερα είναι καλυμμένη από πέτρες, αλλά η προφορική παράδοση πάντα αναφέρει ότι κάποτε έβαλαν μέσα σε αυτή ένα λευκό κριάρι και αυτό βγήκε την άλλη ημέρα από την άλλη πλευρά του βουνού στον Βλασσόκαμπο (στους Αγίους Αποστόλους) κατάμαυρο. Σύμφωνα πάντα με την παράδοση μέσα στη σπηλιά υπήρχε αρχαιότατος ιερός ναός από τον οποίο δεν σώζεται τίποτε. Όταν χτυπάς το πόδι σου στο δάπεδο της εκκλησίας, σείεται όλος ο τόπος γιατί είναι κούφιος και πολλοί λένε ότι υπάρχουν τουλάχιστον άλλα τρία πατώματα από κάτω, στα οποία «είναι φυλακισμένοι για πάντα οι διάβολοι που έκαψαν τους χριστιανούς»! Στη ρίζα του βράχου είναι η πηγή της Μαργέλαινας η οποία τροφοδοτεί με τα πλούσια νερα της το ποτάμι της Βελίκας .Κάτω από τα σκιερά πλατάνια του ποταμού η λαική φαντασία έχει πλάσει αμέτρητες ιστορίες με νεραίδες και ξωτικά τα οποία κάθε βράδυ κάτω από το φως του φεγγαριού τραγουδούσαν παράξενα τραγούδια και έστηναν ολονύχτιο γλέντι μέχρι τα χαράματα .Σήμερα για τους λάτρεις των ανεξήγητων φαινομένων η σπηλιά του Κουφιέρου είναι τόπος που παρατηρούν πολλά υπερφυσικά φαινόμενα
Προσωπικές Μαρτυρίες Υπερφυσικών Φαινομένων
1. Περιοχή Πλάτσας.
Υπάρχει μια συγκεκριμένη τοποθεσία όπου τα μεσάνυχτα ακούγονται ¨κλάματα και βογγητά ανθρώπινα και όλη η ρεματιά λαμποκοπά και αντιλαλεί". Αναφέρεται ότι τους περαστικούς τους ακολουθεί ένα σκυλί "χωρίς μύτη, χωρίς στόμα, χωρίς αυτιά αλλά μονάχα δύο μεγάλα μάτια στο κεφάλι σαν αλογοπέταλα". Αλλους ακολουθεί μια "γάτα" με κέρατα ελαφιού. Και άλλους "ένα κατσίκι που τα πόδια σηκώνονται και φτάνουν στα ουράνια και άλλοτε χαμηλώνει ώσπου γίνεται σαν ποντίκι".
2. Περιοχή Φιλιατρών
Σ' ένα βάραθρο στα Φιλιατρά, στη ρίζα του βουνού Αη_Λιας, λέγεται ότι υπάρχει η «φωλιά των σμερδακίων» και αυτό γιατί από το στόμιο του βάραθρου εμφανίζονται να βγαίνουν από μέσα «φωτιές», «σπίθες» και «λάμπάδες». Ο Πολίτης αναφέρει ένα περιστατικό στο οποίο ο βοσκός που στάθηκε μάρτυρας μιας τέτοιας εμφάνισης αρρώστησε βαριά, μάλλον από κάποια μορφή μόλυνσης.
3. Περιοχή Κυπαρισσίας
Στη Κυπαρισσία υπάρχουν σπίτια για τα οποία υπάρχει η πρόληψη ότι αυτός που θα τα κατοικήσει θα πάθει πολλά κακά. Μεταξύ αυτών είναι και το σπίτι των κληρονόμων Τουρκολιά. Σε αυτό το σπίτι μόλις χτίστηκε έμεινε ο οικοδεσπότης ο οποίος πέθανε μέσα σε λίγους μήνες. Μετά από αυτόν έμεινε κάποιος άλλος ο οποίος σε οχτώ μέρες έχασε τη γυναίκα του και ένα από τα παιδιά του. Μετά από αυτόν έμεινε στο σπίτι κάποιος άλλος ο οποίος έχασε όλα του τα παιδιά. Τέλος πάντων όποιος έμεινε σε αυτό το σπίτι δεν απέφυγε τις οικογενειακές συμφορές. Προτελευταίος έμεινα εγώ και αφού έχασα το πρώτο μου παιδί, έφυγα από το σπίτι πριν να λήξει η μίσθωση. Τελευταίος πήρε το σπίτι και κατοικεί ο φαρμακοποιός κ. Ι. Δεσποτόπουλος. Αλλά και αυτού του δυστυχή, το μοναχοπαίδι του δώδεκα χρονών, επιχείρησε μια φορά να αυτοκτονήσει και σήμερα πληγώθηκε από όπλο που κρατούσε κάποιο άλλο παιδί, από αμέλεια όπως λέγεται. Αυτά τα δύο γεγονότα έγιναν μέσα σε τέσσερις μήνες που μένει σε αυτό το σπίτι
4. Περιοχή Κορώνης
Μια γυναίκα είχε αφήσει το παιδί της στη κούνια και πήγε να απλώσει ρούχα. Όταν γύρισε πάλι στη κάμαρα, βλέπει στη κούνια ένα γέροντα και κάτι γυναίκες ασπροφόρες που κρατούσαν το παιδί της. Από το τρόμο της έκανε το σταυρό της και έφυγε. Ύστερα από λίγο με όλο το φόβο της γύρισε να δει τι έγινε το παιδί της. Τις γυναίκες και τον γέροντα δεν τους είδε πλέον, είχαν χαθεί, και το παιδί της το βρήκε στη κούνια. Αλλά είχε χάσει τη μιλιά του και μέχρι σήμερα έτσι έχει μείνει. Δεν μπορεί να μιλήσει περπατά σούρνοντας
5. Περιοχή Κορώνης
Μία γυναίκα καθόταν στη κάμαρά της όταν ακούει βήματα στη σκάλα. Πάει εκεί και βλέπει έναν Αράπη ξαπλωμένο στη καναπέ να κάνει τσιγάρο. Φοβήθηκε η γυναίκα και στράφηκε να φύγει αλλά σηκώθηκε ο Αράπης και της έδωσε μία σφαλιάρα στο δεξί μάγουλο. Από αυτό κουφάθηκε.
6. Περιοχή Διαβολίτσι.
Η ιστορία είναι για την αδερφή της γιαγιάς μου που έμενε στο Διαβολίτσι και που υπήρχαν φήμες ότι διάβαζε τη Σολομωνική. Κάποιο βράδυ λέγεται ότι ακούσανε τις φωνές της και το πρωί την βρήκαν μισοπεθαμένη στο ξύλο γιατί λέει την βαρέσανε τα δαιμόνια. Κάτι προφανώς δεν είχε πάει καλά με τις επικλήσεις ...
7. Περιοχή Εύα
Στην κοιλάδα της Εύας κοντά στην αρχαία Ιθώμη της Μεσσηνίας, λέγεται ότι έστηναν χορό τα ξωτικά. Σύμφωνα με τον παππού μου ένας χωριανός κατά λάθος βρέθηκε στο μέρος που είχαν σύναξη τα ξωτικά, και αφού αυτά φοβήθηκαν και φύγανε, ενός κατά λάθος του έπεσε στο έδαφος το λιόκορνο, το οποίο και μάζεψε ο χωριανός. Αυτό λέγεται του έφερε φοβερή τύχη, πλούτισε μέσα σε λίγα χρόνια, επειδή το κρατούσε κειμήλιο μαζί με τις άγιες εικόνες στο εικονοστάσι του. Τα παιδιά στην οικογένεια του άρχισαν να βγαίνουν όλα αγόρια, και γενικά όλα του πήγαιναν καλά. Μέχρι που κάποτε το λιόκορνο εξαφανίστηκε, και η δουλειά του πήγε φούντο, τα παιδιά του άρχισαν να πεθαίνουν και αυτός τρελάθηκε. Περισσότερες λεπτομέρειες δεν ξέρω, παρά μόνο ότι ο άνθρωπος αυτός πέθανε λίγο πριν την κατοχή, και ο παππούς μου θυμάται ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν τότε 70 χρόνων. Τώρα ο παππούς μου δεν ζει όποτε δεν μπορώ να ρωτήσω λεπτομέρειες
8. Περιοχή Προάστιον ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ
Δέκα λεπτά της ώρας από το Προάστιο είναι ένα μέρος δασώδες που το λένε Μορτσίλια. Όταν πέσουν πολλές βροχές σε μια θέση εκεί που λέγεται Λάμια, βγαίνει με κρότο πολύ νερό και τρέχει κάμποσες μέρες. Λίγο παραπάνω είναι μια μικρή σπηλιά που κάθονται οι Λάμιες. Τις είδαν πολλές γυναίκες κατά το μεσημέρι, ήταν όμορφες και κάθονταν και χτένιζαν τα μαλλιά τους.
9. Περιοχή Σιάμον ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ.
Κοντά στου Σιάμου είναι ένα μέρος που το λένε Νεραϊδότρυπες, γιατί κάθονται εκεί μέσα Νεράιδες. Ο Νιάρχος Καρζής τις είδε μια φορά που περνούσε από εκεί όπως και πολλοί άλλοι.
10.Περιοχή Οιχαλία ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ.
Στην Οιχαλία της Μεσσηνίας, στο Καλιμπάκι εμφανιζόταν ένα πλάσμα που οι ντόπιοι ονόμαζαν Τεντζεράκι επειδή στο κεφάλι του φαινόταν να έχει μια πολύ μεγάλη κατσαρόλα.
11. Περιοχή Καρδαμύλη ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ.
Στην Καρδαμύλη της Μάνης άκουσα όταν ήμουν μικρό παιδί ότι στο πύργο του Μουρτζίνου που είναι στην επάνω Σκαρδαμούλα είναι στοιχειωμένος ένας Αράπης, αυτόν που είχε πάρει σκλάβο ο Μουρτζίνος και τον σκότωσε και τον έριξε στο πηγάδι και στοίχειωσε το σπίτι. Και βγαίνει ο Αράπης πολλές φορές τη νύχτα.
12.Περιοχή Καρδαμύλη ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ.
Το λαγκάδι που πέφτει απάνου στη στράτα που πάει από τη Σκαραδαμούλα στην Πλάτσα, αποπάνου από τη Στούππα, πέρα ακόμη από το Καλαμίτσι, που ονομάστηκε «του φονιά το λαγκάδι» από τότες που ένας εσκότωσε το σύντροφό του για ναν τον κλέψη, και ύστερα τον εγκρέμισε από ψηλά από τη ράχη μέσα στο λαγκάδι στον κατήφορο. Λενε πως σαν περάσει κανείς τα μεσάνυχτα αποκεί ακούει κλάματα και μουγκρητά ανθρώπου, σαν να τον λαιμοκαρυδιάζουν και να τον τυραννάνε. Κι' όλη η ρεματιά λαμποκοπάει κι αντιλαλάει. Ακόμα λενε πως όσους διαβαίνουν καβάλα τους ακολουθεί ως το Καλαμίτσι πίσω από τα ζωα τους, άλλους ένα σκυλί που δεν έχει ούτε μύτη, ούτε στόμα, ούτε αυτιά, μονάχα δυο μεγάλα μάτια στο κεφάλι σαν αλογοπέταλα. Άλλους μια γάτα με κέρατα αλαφιού. Κι' άλλους ένα κατσίκι που άλλοτε τα πόδια του σηκώνονται, ψηλώνουν ως τα ουράνια, κι' άλλοτε χαμηλώνει- χαμηλώνει, ως που γίνετ' ίσια μ' ένα ποντικάκι. Μια φορά, είναι τώρα κάπου τριάντα χρόνια, ο συχωρεμένος ο γέρο Στρατής γύριζε από την Τζίμοβα, που ταν παγιωμένος. Νύχτωσε πέρα από «του φονιά το λαγκάδι», μα του βάσταξε του μακαρίτη, και το βαλε στα ίσια κατά μπροστά, χωρίς να ξεπεζέψει πουθενά. Σαν έφτασε στο διάβα του και στου φονιά το λαγκάδι, ακούει ξάφνου ένα μουρμουρητό μέσα σε ένα λόγγο κει παράμερα σαν κλάματα μικρού παιδιού. Ο γέρο Στρατής ξεπέζεψε, έδεσε τη μούλα σε ένα κλαρικό, και τράβηξε ολόισια απάνου στο λόγγο πώβγαινε η φωνή. Εκεί σε μια λυγαριά βλέπει ένα παιδάκι στις φασκιές. Νόμισε πως θα ναι μούλικο, το πήρε στην αγκαλιά του, έλυσε τη μούλα του και καβάλλησε. Κείνη την ώρα αστραποβόλησαν οι ράχες κι' ακούστηκε μια φοβερή βουή πάνου 'στα καταράχια, μέσα στη ρεματιά. Η μούλα, που και όταν πήγε με το παιδί στην αγκαλιά να την καβαλήσει τσούλωσε αγριεμένη ταυτιά της και δεν ήθελε να την κοντοζυγώση ο αφέντης της, τότε ρίχτηκε στο δρόμο της ακράτητη. Κόντευε ο γέρο Στρατής να φτάσει στο Καλαμίτσι. εκει κοντά πέφτει ένα ρημοκλησάκι. Το παιδί αμούλλωνε μέσα στην ποδιά του·όπου καμιά φορά, ως καθώς κούνησε ο γέρο Στρατής τα πόδια του για να τσιγκλήση στα πλευρά τη μούλα του, σκουντεί απάνω σε πόδια αλλουνού ανθρώπου κρεμασμένα από της μούλας το σαμάρι. Κάνει να ιδή, τι να ιδή! Τα πόδια του μωρού παιδιού μεγάλωσαν μέσα σε μια στιγμή σαν αντρίκια πόδια και κάτι παραπάνου και κόντευαν ν' ακουμπήσουν στη γη. Τούρθαν στο νου του γέρου Στρατή τα ξωτικά του λαγκαδιού, έδωκε μια, απόλυσε αμέσως τον οξαποδώ, έκανε το σταυρό του κ' είπε και τα πατερυμών του κα της Παναγιάς τα ξόρκια. Ο Γκριτζαούλης χάθηκε στη πλαγιά ουρλιάζοντας. Τότε ο γέρο Στρατής ο συχωρεμένος βάρεσε τη μούλα μ' όλα τα δυνατά του, κ' εκείνη τρέχοντας τον ήφερε στο χωριό. Από τότε αρρώστησε, έπεσε στο στρώμα κάπου δυο μήνες, κ' έπειτα με χίλια δυο ξόρκια κ' ευχέλαια έγιανε.
13.Περιοχή Καλαμάτα
Ο Μιχάλης ο Αποστολάκης, γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα, είδε μια νύχτα στον ύπνο του έναν Αράπη και του είπε να πάει στο τάδε μέρος να σκάψει και θα βρει θησαυρό. Ο Αποστολάκης δεν έδωσε καμία σημασία. Την άλλη νύχτα πάλι έρχεται ο Αράπης, πάλι το ίδιο. Και τη τρίτη νύχτα πάλι, και του λέει «Βρε γιατί δεν πήγες εκεί πους ου είπα;» και του δίνει ένα μπάτσο. Σηκώθηκε αυτός τρελαμένος και πήγε στο παπά και του εξομολογήθηκε την ιστορία. Ο παπάς του είπε να πάει εκεί που του είπε ο Αράπης να σκάψει και θα βρει θησαυρό. Και να πάρει και ένα κόκορα να τον σφάξει στο μέρος που του έδειξε για να ματώσει το θησαυρό. Και όταν σκάβει να μην φοβηθεί καθόλου από τις φωνές και την ταραχή που θα γίνει. Πήγε εκείνος έσκαψε και βρήκε ένα πιθάρι. Το ανοίγει μα αντί για θησαυρό ήταν γεμάτο κάρβουνα. Και αυτό γιατί δεν έπρεπε να μαρτυρήσει το όνειρο που είδε.
